Darekars: 2012

Home » Archives for 2012

Maagevalun Paahtana

आज म्हटले जरा भूतकाळात डोकावून पाहावे, म्हणून इतके दिवस जपलेली आठवणींची 'कूपी' उघडली तर एक मजेदार किस्सा नजरेसमोरून तरळून गेला.

मला आठवते, ते माझे अभियांत्रिकीचे शेवटचे वर्ष होते. 'Campus'भर 'gathering' आणि 'cultural

activities' च्या 'चर्चा' आणि 'हालचालींनी' वेग घेतला होता. आमचे 'department' या बाबतीत नेहमीप्रमाणे जरा 'सूस्त'च होते, ही आमची 'परंपरा'च होती जणू!आणि दरवर्षी अशा कार्यक्रमांत आम्हां 'टोळक्यांची' भूमिका 'performers'ना त्रास देणाऱ्या 'हुल्लड' प्रेक्षकांची असायची.

कळविण्यात आले की, 'instrument playing'स्पर्धेने या कार्यक्रमाचा शुभारंभ होणार आहे. आणि जो-तो वाद्ये गोळा करणे आणि 'performance'साठीच्या 'themes' सजविण्यात गढून गेला.

आमच्याकडे 'instruments' तर सोडाच, 'ते वाजवणार कोण?' हाच यक्षप्रश्न होता. पण स्पर्धेच्या आदल्या रात्री 'typical engineer style' ने आमच्या department cultural activity प्रमुखांनी 'या' दोन्हींचा 'शोध' लावला.
परंपरेने 'ना'कारलेला 'साकेत अभ्यंकर' तबलावादक तर नेहमीच अशावेळी लपाछपी खेळणारा
'लाजाळू'(काही नाही 'गैरसमज' आहे हा) 'अमोल बेणारे' बासरी व 'mouth-organ' अशा 'दुहेरी' भूमिकेत अवतरणार होता.

कुठून कुणास अशी 'कुणकुण' लागली की आमच्याकडे 'harmonium'वादकही आहे आणि हा 'काटेरी' मुकूट माझ्या डोक्यावर ठेवण्यात आला. हुश्श! आम्ही तीन नमुने सोडले तर बाकी सगळ्यांचा जीव अगदी भांड्यात पडला. आता खरी कसोटी होती. साकेत सोडला तर मी आणि बेणारेने कधी 'stage' चढायचीही 'daring' केली नसल्याने बुजलेलो होतो.

तयारी करायची होती. कुठे माशी शिंकली कुणास ठावूक, आणि 'त्या' रात्री आम्ही 'ढापलेले' harmonium न्यायला दुसऱ्या departmentची 'धाड' पडली. आता कसली 'डोंबलाची' तयारी(माझे स्वगत!). "रात्र वैऱ्याची असते" या उक्तीचा 'अनुभव' प्रथमच घेत होतो. काय वाजवायचे हेही नीटसं न ठरवता आणि उद्या स्पर्धेलातरी harmonium मिळेल या आशेवर आम्ही 'good night ' म्हटलं.

साकेतचा काही प्रोब्लेम नव्हता कारण आम्ही ऐकलं होतं की तो तबल्यावर अगदी 'कहो ना प्यार है' ही वाजवतो म्हणून! प्रश्न होता तो फक्त माझा आणि बेणारेचा. आम्हाला खरंच वाजवताही येते की नाही, हे अजूनही गुलदस्त्यातच होतं. बेणारेने तर तुटलेलं mouth-organ दुरुस्त करण्यापासून सुरुवात केली होती. दोन-चार मोठाले screw बसवून निदान 'एकटा' बेणारे तरी ते हातात पकडू शकतो या बेताने आम्ही त्याला 'fix' केला.

आज स्पर्धेचा नव्हे तर निदान आमच्यासाठी तरी 'लढाई'चा दिवस होता. मला आठवते, त्याच दिवशी आमच्या अद्याप सुरूही न केलेल्या final year project ची 'status meeting' होती. स्पर्धा पाच वाजता सुरु होणार होती. या वेळेपर्यंतही practice करण्याचा कोणताही मोह आम्हा 'महाभागांना' अगदी शिवलाही नाही. आणि करणार तरी कसे नं! चार वाजेपर्यंत तर आम्ही तुमची काय म्हणतात ती 'brain storming' करत होतो. साडेचार वाजता आमची status meeting 'schedule' झाली. तिकडे दर दहा मिनिटांनी आम्हाला स्पर्धेत हजर राहण्यासाठी 'ultimatum ' देण्यात येत होता. इतक्यात 'साकेत म्हामुणकर' धावत-पळत थेट मीटिंग रूममध्ये घुसला आणि चक्क department head समोर आम्हा तिघांना अक्षरशः फरपटत 'auditorium'मध्ये घेऊन गेला. असल्या 'स्टंटबाजीत' आमचा 'क्लास' आम्ही अगदी 'राखला' होता.

ज्याप्रकारे आम्हा तिघांना स्टेजवर फेकण्यात आले, मला तर आफ्रिकेतले 'गांधीजी' आठवले. स्टेजवरून समोर बघायची हिम्मत होत नव्हती.
आम्ही अगदी हिंदी चित्रपटातल्या नायकाप्रमाणे अगदी त्वेषाने उठून,
तिथे पडलेली आपापली वाद्ये उचलली आणि बैठकीवर बसलो. मी फक्त harmonium उघडलीच होती, तोच 'ओंकार', प्रेक्षकांत बसलेला आमचा मित्र ओरडला, "शाब्बास, Computers"!!! फक्त 'harmonium ' उघडण्यासाठी तर ही 'दाद' नव्हती नं! क्षणभर माझे डोळे चमकले आणि ऊर अगदी भरून आला. बेणारेला तर तिकडे डरडरून घाम फुटला होता. साकेत अभ्यंकर आम्हा दोघांच्या मधे बसला होता. बेणारेला tension होते, त्याने फुंकलेल्या हवेने बासरी, ऑर्गन वाजतील का नाही?

मी वाजवायला सुरुवात केली तशी आमचे प्रेक्षकांत जाणूनबुजून पेरलेले मित्र टाळ्या आणि शिट्ट्या वाजवू लागले. इतक्यात साकेत दबक्या आवाजात पण जरा दरडावूनच, मला खुणावू लागला, "दऱ्या, हे नाही दुसरं गाणं आहे, तू हे काय वाजवतोयस?"

टाळ्यांनी भारावून गेल्याने मी माझ्याच 'तंद्रीत' होतो. तेवढ्यात तबल्यावर मारायची 'थाप' त्याने माझ्या मांडीवर मारली आणि मी 'भानावर' आलो. या गोंधळातच, तिकडे बेणारे इतकावेळ पोटात साठवून ठेवलेली हवा 'फुंकणी' पद्धतीने बासरीत भरत होता. आमचे मित्र टाळ्या आणि शिट्ट्या वाजवून 'चोख' भूमिका बजावत होते. अशाने आमचं काय चाललंय आम्हालाच कळत होते. परीक्षकांना ऐकू न जावे यासाठी तर एवढा अट्टाहास होता. अर्धातासभर चाललेला स्टेजवरचा आमचा 'सावळा गोंधळ' time-up च्या buzzer ने थांबला.

अगदी 'विजीगिषु' मिजाशीत आम्ही स्टेजवरून खाली आलो आणि आम्ही मित्रांमध्ये मिसळताच सगळ्यांनी पुन्हा एकदा जल्लोष केला. आम्ही स्पर्धेचे कोणतेही बक्षीस मिळवले नसले तरी ते गमावल्याचीही कोणतीही लाज न बाळगण्याइतके 'निर्लज्ज' तर आम्ही नक्कीच होतो.

इतक्यावर्षांची हीच तर एकमेव 'दौलत' आमच्याकडे होती...

Cheers!!!!

Darekars

Blog Archive

Pati Sagle Uchapati

Thaapadya

Maagevalun Paahtana

Tags